Olanzapine-5

اسباب کشی به Wordpress

2010-10-16T13:35:00.008+03:30

کلیه ی نوشته ها و دیدگاه های این بلاگ به آدرس جدید در Wordpress انتقال یافت. از این به بعد اینجا می نویسم:

http://olanzapine5.wordpress.com

مشکل گشا

2010-10-12T20:29:00.006+03:30

آخه همچین دودستی دنیا رو سفت چسبیده انگار داره با دوست دخترش حال میکنه. آقا حال میکنی، بکن! فقط از ما بکش بیرون بزار راحت کارمونو کنیم. یعنی زندگیمونو کنیم. میبینی که آنچنان اهل کردن هم نیستیم چون اصلا قضیه کردنی نیست که اگه بود تا حالا صدبار کرده بودیم و یحتمل ماه به ماه آپدیت اش هم میکردیم.
میدونی، اصولا مشکل زیاده وکارخاصی هم نمیشه کرد. فقط باید سعی کنی مثل آجیل مشکل گشا مشکلاتو گشایش کنی. اینطوری قدم مثبتی در جهت برطرف کردن خیلی هاشون هم برداشتی. آره!

و این آتاری ها

2010-10-10T22:46:00.007+03:30

زندگی ما به شدت با بازی های آتاری دوران کودکی آمیخته شده. گاها دیده میشه که واگن های مترو صدای جیر جیر عجیبی تولید میکنن که مقداری بر روی اعصاب رژه میره. و هر چی بررسی میکنی متوجه نمیشی داستان چیه. یه بنده خدایی هم داره اس ام اس رد و بدل میکنه. زنگ مسج اش شبیه آتاریه! یکی هم یه تیکه کاغذبریده شده در ابعاد بسیار کوچیک دستشه با یه تمرکز عجیبی داره از این جدول ها که با اعداد پر میشه حل میکنه!! یکی هم که موهاش یه کم بلنده و روی آل استارش با ماژیک آبی نوشته Nirvana ! هدفون گوششه. اما صدای سگ زنی موزیک اش تمام واگن رو پر کرده. فکر کنم خیلی در جریان نیست که صداش کمی زیاده! و واقعا با چه اعصابی 8:30 صبح داره همچین چیزی گوش میکنه! البته بعضا ماهم جوان تر که بودیم از این کارا میکردیم. با شدت کم تر! آره خلاصه! همه چی شده مثل آتاری! به خصوص ون هایی که صف کشیدن برای جابجایی دانشجوها از مترو تا دانشگاه. خیلی سریع پر میشن و من هر چی سعی کردم متوجه نشدم چطوری اینقدر زیاد میشن در یک لحظه و از کجا میان جلو پات توقف میکنن! آتاری وار باید زندگی کرد! همینه دیگه.

آن قسمت ِ گمشده ی ِ مشکوک

2010-10-09T03:11:00.010+03:30

چند سالی می شد که قسمتی از وجودم را کاملا گم کرده بودم... انگار قهر کرده بود به شدت. البته خیلی هم بد نبود... چون بیشتر از زندگی لذت می بردم، بسیار! حالا انگار دوباره آشتی کرده برگشته. البته خیلی هم بد نیست! لااقل غم ِ زیاد از حدش باعث میشه بتونم کار های به قول معروف هنری ِ بیشتر و بهتری انجام بدم! گرچه تنها تر میشم و این کارها هم به نوبه ی خود بسیار بیماره ... اما تنهایی رو هیچ کاری اش نمیشه کرد. همینه که هست آقا جان! دو روز دیگه زنده ای چه قدر غر میزنی.